Ζεόλιθος Βιοαγρός

Ζεόλιθος

Ο ζεόλιθος είναι ένα ορυκτό το όνομα του οποίου προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις Ζέω που σημαίνει βράζω και Λίθος που σημαίνει πέτρα, εξαιτίας της ιδιάζουσας αναβράζουσας εμφάνισης του ζεόλιθου λόγω της αποβολής νερού, όταν θερμαίνεται. Οι ιδιότητες του  είναι τόσο σημαντικές που πολλοί τον χαρακτηρίζουν εκπληκτικό. Οι ζεόλιθοι είναι κρυσταλλικά, ένυδρα αργιλοπυριτικά άλατα κατιόντων αλκαλίων και αλκαλικών γαιών, τα οποία αποτελούνται από τετράεδρα SiO4-4 και AlO4-5 που συνδέονται με τα άτομα οξυγόνου.

Οι φυσικοί και οι συνθετικοί ζεόλιθοι είναι πορώδη υλικά, που χαρακτηρίζονται από την ικανότητα να αποβάλλουν και να προσλαμβάνουν νερό περίπου το 30% του βάρους τους με αντιστρεπτό τρόπο και να ανταλλάσσουν τα κατιόντα χωρίς σημαντικές αλλαγές στη δομή τους, δηλαδή λειτουργεί σαν σφουγγάρι. 

Ο όρος ζεόλιθος επινοήθηκε το 1756 από τον Σουηδό ορυκτολόγο Axel Fredrik Cronstedt, ο οποίος παρατήρησε ότι κατά την ταχεία θέρμανση του ορυκτού stilbite, παράγονται μεγάλες ποσότητες ατμού από το νερό, οι οποίες απορροφώνται από το ορυκτό. Βασιζόμενος σ’ αυτό το γεγονός, ονόμασε αυτό το ορυκτό zeolite, από την ελληνική λέξη ζέω, που σημαίνει βράζω και λίθος.